Joost-Jan Kool

Cookies

Mijn vader, 74 jaar oud zou hij geworden zijn vandaag. Dagen waarop ik mij afvraag hoe het had kunnen zijn. In gedachten zie een grijsharige man, een opa die trots zijn kleinkinderen onderwijst. Een cliché beeld van een oude man, opgetekend in grove lijnen. De fijne trekken van zijn gezicht herinner ik mij al lang niet meer. Die zijn verdwenen, opgelost als de kleuren van een foto die te lang in de zon gehangen heeft. Steeds verder vervaagt hij, steeds verder drijft hij bij mij vandaan. En tegelijkertijd wordt zijn…lees meer

0

It giet net oan!

Op 4 januari draaide de wind. De kou die volgde, versteende het zompige land. Het was een kou die herinnerde aan lang vervlogen tijden. Aan mannen met ijspegels in hun baard, auto’s op het IJsselmeer en ijsbloemen op de ramen. Vier dagen later sprak premier Mark Rutte tot het volk. Het leger werd ingezet om te voorkomen dat het met potten en pannen gewapend tegengeluid via de dichtgevroren Hofvijver het torentje zou bestormen. De straffe noordoostenwind was echter zo onbarmhartig koud dat zelfs het meest hardnekkige verzet bevroor in apathie….lees meer

0

Het spookpeloton

Op een avond begon papa te vertellen. Hij vertelde over de renners die gewoon waren doorgefietst. Ze fietsten in de nacht door een onherbergzaam land. Overdag hielden ze zich verscholen in grotten en verlaten dorpen. Ze reden nergens heen, ze fietsten maar wat rond, in het diepste geheim, net zolang totdat ze weer tevoorschijn mochten komen. De eerste verhalen verliepen wat hoekig, hij moest er een beetje inkomen, denk ik, maar ze werden steeds mooier en papa zat elke avond langer bij mijn bed, wat helemaal niet erg was, zei…lees meer

0

Paniek in de bieb

Vlak voor de ingang van de bieb werd ik voorbij gestiefeld door een mevrouw uit de bieb. Het was net alsof ze op de vlucht was. In het voorbijgaan riep ze: Maak je borst maar nat; we hebben nieuwe apparatuur! Voorzichtig, een stapeltje uitgelezen boeken onder mijn arm, betrad ik het rampgebied. Op de plaats waar eerst een Senseo apparaat stond te verkalken, stond nu een ondefinieerbaar apparaat. Een aantal vrijwilligers, waaronder mijn moeder, en een aantal klanten stond er omheen. Ze bekeken het ding alsof het een boodschap uit…lees meer

0

Het kind (een zomeravondvertelling)

Hij plukte het kind ruw haar bedje uit, het bedje waaraan hij al ruim een uur om haar slaap had zitten bedelen, legde haar mopperend in de kinderwagen en liep toen, zonder iets tegen zijn vrouw te zeggen, de deur uit, weg uit die ellendige bakoven, dan maar liever lopen, lopen, lopen, net zo lang totdat dat kind eindelijk sliep. Zijn ouwe moeder zei, laten we bidden voor koelte en hij zei, ja uit de koelkast graag, wat is dat nou voor een gezwets, we hebben deze ellende toch zelf…lees meer

0

Profeet van hoop

Zondagmiddag. Het was inmiddels zo warm dat de was al droog was voordat’tie de waslijn raakte. In Friesland droeg een man een extra huid van wel een centimeter dik die hem tegen onderkoeling moest beschermen. Al bijna twee dagen lang gleed hij door het water. Hij borstcrawlde maar door en door. Door het eindeloze water, maar vooral door mijn hoofd en door het hoofd van zovelen die hij net als mij een kader schonk voor hun verhalen over kanker. Soms ging over gemis, maar vaker over hoop. Niet eens altijd…lees meer

0

Alles verandert

De wereld verandert, alles verandert, dus ook het rooster op school. Het duurt nog een jaartje maar dan gaat ook basisschool het Kompas te Lexmond mee in de dolle vaart der volkeren, die eindeloze draaikolk op weg naar meer, meer, meer, altijd maar meer, behalve dan de tijd die steeds maar schaarser dreigt te worden. Een half uurtje tussen de middag en snel, hap, hap, hap, een boterhammetje uit een trommel, effe luchten en dan weer door. Gezegend zij de vooruitgang! Nee, dan vroeger, lang geleden, toen mijn vader de…lees meer

0

Handdrukken

Tientallen handen had Jan geschud. Hij voelde ze nog steeds. De meesten waren al jaren in ruste. Maar ze waren nog altijd hard en knokig. Hij herkende ze van vroeger. Aan de keukentafel. Klauwachtig rond een koffiemok gevouwen waarop logo’s stonden van het veevoederbedrijf, Holsteinkoeien, het KI station of het loonwerkersbedrijf dat ‘s zomers het kuilgras binnenhaalde. Ze hadden geknokt, gebeden, als vuist op de tafel geslagen en uiteindelijk hadden ze verloren. Maar ze weigerden zich erbij neer te legen, die handen, de strijd was erin getrokken, zoals het weer…lees meer

0

Robbie

Robbie woonde driehoog achter, wat feitelijk niet precies het geval was, maar wat wel de lading dekte van zijn habitat. In de flat stond hij bekend als de fietser. Dat was omdat hij zo af en toe met zijn racefiets naar het winkelcentrum reed. ‘Waarom fiets je nooit verder, Robbie?’ vroeg een vriendelijke buurvrouw op een dag. Robbie wees op de overvolle weg, de beroete flats aan de overkant en het van afval verzadigde struikgewas. ‘Ik ben een man van de bergen’. ‘Maar waarom ga je dan niet naar de…lees meer

0

Nightswimming

Bort vroeg: Wil jij een literaire Americana bijdrage leveren aan een geheim concert in Kolderveen. En toen was ik natuurlijk zo vereerd dat ik meteen akkoord ging. Zonder mij af te vragen of ik dat wel zou kunnen. Het punt was: ik heb niet zo heel veel verstand van muziek. Maar goed, het was winter toen Bort mij vroeg; voldoende tijd dus om mij te verdiepen in deze specifieke muziekstroom. Daar kwam echter maar bitter weinig van terecht. Dat belemmert mij niet om hier gewoon te staan. Dat komt vooral…lees meer

0