Joost-Jan Kool

Over schepping of wat dan ook

We reden naar het noorden aan het einde van een dag die eigenlijk nooit echt begonnen was. Een hardnekkige nevel bedekte de wereld. Het was nog geen zes uur in de avond, maar het leek alsof de nacht alweer viel. Aan weerszijden van de weg strekten weilanden zich uit tot aan de horizon. Het groen lichtte op in de schemering. Gigantische boerderijen dreven als containerschepen in de nevel. Een eenzame trekker ploegde het land. De omgekeerde aarde glom als de rug van een nat geregend dier. Boven de ploeg cirkelde…lees meer

0

Geluk in Frankrijk

Ach, ik weet het nog goed, hoewel het al zeker 18 jaar geleden is. We gingen naar Frankrijk, op bezoek bij Wilco van Snippenberg die vakantiewerk deed op een camping aan het Lac de Pareloup, een meer in de vorm van een wolvenkop ergens diep verscholen in het Centraal Massief. Nog altijd, bij het uitspreken van die naam, voel ik de magische sfeer van die vakantie. We waren: Arjan van Snippenberg, de oudere broer van Wilco en Jarco de With, mijn allerbeste vriend. Het was al laat in de avond…lees meer

0

Over Europa

Dit is hoe ik het ooit heb geleerd. Of beter gezegd: zoals ik dat als kind heb geïnterpreteerd. Ooit waren er, relatief kort op elkaar, twee grote oorlogen die het hele continent in puin legden. Dat mag nooit meer gebeuren, vond iedereen en daarom ging men samenwerken. Want als je samenwerkt en dat op zo’n manier doet dat iedereen het goed heeft, is er geen reden meer om elkaar de hersens in te slaan. De geboorte van Europa. Tegenover elke kernkwaliteit staat een valkuil, dat is ook iets dat ik…lees meer

0

De grens

Ik was de grens weer eens gepasseerd. De grens die ervoor zorgt dat een mens niet enkel op de fiets stapt om de conditie te paaien, het gewicht te bedwingen, maar om dromen na te jagen. Dromen over grootse prestaties die er nu eindelijk eens moesten komen. De grens ook die de deur wagenwijd openzet voor de teleurstelling waarvan ik zeker wist dat die deze keer het feest niet zou bederven.   Ik stond dagelijks op de weegschaal en constateerde zeer tevreden dat er twee kilo van mijn lijf verdwenen…lees meer

0

Een boze droom

Vannacht droomde ik van een rozige knul uit Nuenen die zijn droom uiteen zag spatten op een vaalwitte sneeuwmuur in de afdaling van de Colle del Agnello. Een mistig, bijna surrealistisch niemandsland waar de Giro heel even haar thuisland had verlaten, omdat bergen zich nu eenmaal weinig aantrekken van door de mens getrokken grenzen. Even weg uit het land waaraan de hoofdpersoon zijn liefde had verklaard. Omdat hij zich er voelt als een zongedroogde tomaat in een fraai bord vers gedraaide pasta. Een uitgesproken liefhebber van de Giro d ’Italia,…lees meer

0

Het dino probleem

Dino probleem Er was eens… Een dinosaurus. Zijn kop was oranje. En hij had gevaarlijke stekels op zijn rug. Er was ook een prinses. En een ridder. De dino was heel gemeen. De vader van de ridder was koning. De ridder en de prinses waren verliefd. De dino had kromme teennagels. Waar de prins over struikelde. De ridder werd heel boos op de dino. En de prinses vont dat zielig voor de ridder. De dino had een hoed op. De ridder knipte de hoed in tweeën. De dino werd toen…lees meer

0

Ouwe mannen voetbal

Ik fietste van Hei-en Boeicop van Lexmond. Moeizaam, vanwege de pijn in mijn benen van het voetbal dat ik voor het eerst in lange tijd had gespeeld. De aantrekkende wind blies de warmte van de afgelopen dagen uit de hemel en de flessen bier uit mijn hoofd. Het was leuk geweest, weer eens op een voetbalveld te staan. Een gehalveerd voetbalveld welteverstaan. Speciaal voor ons. De 35 plussers.   En zomaar opeens zag ik het kraakhelder. Ik was onderdeel geworden van een doelgroep. Een doelgroep waarvoor zaken worden aangepast. Makkelijker worden gemaakt. Net zoals…lees meer

0

J’Aime La Vie

Ik hoorde het bij toeval op de radio een liedje van een meisje met een stem zo helder als kristal. Ik begreep geen snars van wat ze zong. En toch werd ik verliefd op het liedje en de beelden die ik erbij dacht in mijn hoofd. Ze droeg iets van een witte jurk, bloemen in het haar en danste met blote voeten in het zand bij de ondergaande zon, terwijl ze zong voor mij alleen. Ik moest weten wie ze was en vroeg het mijn moeder die geïrriteerd de stofzuiger…lees meer

0

Het sigaretje dat ik begreep

De vrouw droeg kleding die vooral bedoeld was haar lichaam met de geringste overlast te bedekken. Daaronder een stel stevige stappers in stemmig bruin. Ze fietste mij tegemoet ergens tussen Meerkerk en Lexmond. Een loodzware versnelling. Rechts blies de snelweg grauwe uitstoot naar de hemel en links lag de Zouweboezem, een wonderbaarlijk mooi stuk natuurschoon, een parel in de polder. Een contrast op een paar vierkante kilometer dat mij dagelijks verbaasde. De vrouw stapte af. Ze trok haar fiets op een standaard waar ook een Harley Davidson stabiel op kon…lees meer

0

Schrik

Ik fietste door een industrieel niemandsland tussen Utrecht en Nieuwegein. Rechts van mij staken stompe, fantasieloze gebouwen dreigend af tegen de zilvergrijze schemering. Links gleed een roeiboot bijna geruisloos door het water.… Het rode achterlicht maakte telkens een korte terugslag en schoot dan een stuk vooruit. Een ritme dat gestimuleerd werd door een vrouw met megafoon op een damesfiets die ik vlotjes passeerde. Daarna werd het stil en hoorde ik alleen het zachte ruisen van de stad. Het leek alsof de duisternis een sprint had ingezet. Uit de hemel viel…lees meer

1