Verliefd op BZN

Het is niets iets waar ik graag te koop mee loop. 10361
Het gebeurde lang geleden.

Ik was bij de buren. We keken televisie, een programma van de Tros, de grootste familie van Nederland; lekker languit of op de punt van je stoel, kom er maar bij laat de boel maar de boel.
Er was muziek. Van eigen bodem. In een zaal vol mensen die heel zacht heen en weer wiegden.
Er waren telkens andere artiesten.

Toen gebeurde het. Op het podium stonden een man en een vrouw, omringt door een band van mannen die veel te stoer gekleed waren voor de muziek die ze maakten. De muziek die net zo makkelijk was als een bakje vla net na de maaltijd.
De palingsound, hoewel ik dat pas later wist.

De man en de vrouw zongen over amoer en keken er heel verliefd bij. De moeder neuriede zachtjes mee en ik voelde iets van een warmte die als een deken mijn lijf bedekte.
De man en de vrouw zongen beurtelings en keken elkaar heel diep in de ogen, alsof ze elkaar nooit meer los wilden laten. Soms vermengden hun stemmen zich, wat fantastisch klonk, zeker met de muziek die er al net zo goed bij paste.

Het was een geweldig moment en ik wenste dat de aarde heel even stil zou blijven staan, dat die man en die vrouw voor altijd op dat podium hun liefde zouden blijven bezingen.
Ik werd verliefd.

‘Vind je het mooi?’ vroeg de moeder.
Ik kon alleen maar knikken.
‘Dat is bee zet en’ antwoordde ze.
Daarna vertelde ze dat ze uit Volendam kwamen en dat ze ooit een concert van hen had bezocht.
In Barneveld.
‘Beezeten?’
‘Ja, BEE ZET EN, dat betekent band zonder naam’.
‘Oh’

Vlak voordat ik naar huis ging, kreeg ik een cassettebandje mee naar huis, van BZN.
Ik draaide het grijs.
Jarenlang.