Achterwerk in de kast

Achterwerk in de kast

Het was woensdagmiddag en bij een vriendje thuis keken we naar de televisie waar we lang op hadden moeten wachten omdat er eerst heel lang een testbeeld was. Om 2 uur precies begon het en een vriendelijke mevrouw vertelde wat er allemaal te gebeuren stond. Er stonden ook een aantal programma’s van de VPRO op de planning wat een bepaalde opwinding veroorzaakte, omdat de VPRO voor een leven stond dat ver van ons stond, ondanks de P die stond voor protestants, iets dat ik overigens pas jaren later wist.

Het programma van de VPRO heette: Achterwerk in de kast.
Een podium waarop heel assertieve kinderen, waarschijnlijk uit een stad en in ieder geval openbaar, dingen vertelden waar je in Hei- en Boeicop de handen niet voor op elkaar ging krijgen.

Buiten was het lekker weer, te lekker om binnen te zitten. Af en toe kwam er een trekker voorbij geraasd, wat strepen veroorzaakte op het beeldscherm. De moeder rommelde wat in de keuken en wij werden de televisie in gezogen, door een wereld die trok als een magneet, wat natuurlijk precies het probleem was, omdat alles wat slecht is hard aan onschuldige mensenkinderen trekt.
Ofwel de brede weg, de weg van de minste weerstand, de weg van het makkelijke vermaak, maar wel met een dramatisch einde.
De zon scheen hinderlijk door een van de grote ramen schuin achter de televisie en net toen mijn vriendje op stond om een bruin gordijn dicht te schuiven, was daar de vader. Hij had zijn overall nog aan en rook naar de koeien, dezelfde geur die altijd om het vriendje hing.

‘UIT DAT DING!’

Hij zei het op een manier die geen ruimte liet voor enige discussie. Met een druk op de knop verdwenen de kinderen en hun verhalen terug in een soort van duister gat en waren wij weer terug in Hei-en Boeicop.

Het was een andere tijd, waarin het indrukken van een enkele knop voldoende was om de banden met die grote boze wereld door te snijden. Volkomen anders dan tegenwoordig, een tijd waarin de wereld veel weg heeft van een zwerm vliegen die altijd wel een beeldscherm vindt om ons leven binnen te dringen.

De rest van de middag hingen we verveeld rond op het erf, waar we ons maar moesten te zien te vermaken, omdat het vermaak van kinderen in die jaren nog echt een verantwoordelijkheid van de kinderen zelf was.