30 jaar geleden: Tsjernobyl

Het was op het nieuws van 26 april 1986.
Een heel eind bij ons vandaan, in een land waar het verboden was in een God te geloven, omdat men al geloofde in een theorie van alles delen zonder persoonlijke verrijking, was een kerncentrale ontploft.farhangnews_174331-503458-1453361242

De stad waar het gebeurde, heette Tsjernobyl.
Een naam die even onheilspellend klonk als de gevolgen van de ramp, die niemand echt kon overzien, waardoor het voelde alsof er een monster onze kant op dreef.
Een gifwolk die zich niet liet tegenhouden door de verschillen tussen oost en west, het ijzeren gordijn dat de wereld in die tijd in tweeën sneed.

Ik was zo’n dat kind dat alles opzoog van het nieuws en eindeloos kon piekeren over het ongrijpbare gevaar,
waarvan mijn vader zei dat ik mij er niet zo druk over moest maken, omdat het wel weer over zou waaien allemaal.

En daar zat nou net het probleem, omdat het gif zich via de wind over de wereld verspreidde
en mijn ogen inmiddels al brandden, precies zoals het was verteld op de televisie wanneer het ging over de eerste symptomen van een besmetting met onvoorspelbare gevolgen die zich in het slechtste geval pas jaren later zouden openbaren.

Het duurde weken voordat de angst verdween.
En hoewel het lang geleden is, krijg ik nog altijd zere ogen bij het zien van beelden van een stad waar ik zo af en toe eens naar google om mij te verbazen over een leven dat zomaar opeens voorbij was.

Een modern Pompeï, de kopjes en schotels nog op tafel, het reuzenrad op de kermis overwoekerd door groen
waarin vogels huizen die gekleurd zijn door het gif en gek genoeg toch nog altijd verder leven.