J’Aime La Vie

Ik hoorde het bij toeval op de radio
een liedje van een meisje
met een stem zo helder als kristal.

Ik begreep geen snars van wat ze zong.
En toch werd ik verliefd
op het liedje en de beelden die ik erbij dacht in mijn hoofd.

Ze droeg iets van een witte jurk, bloemen in het haar
en danste met blote voeten in het zand
bij de ondergaande zon,
terwijl ze zong voor mij alleen.

Ik moest weten wie ze was en vroeg het mijn moeder
die geïrriteerd de stofzuiger afzette omdat ze druk was.
Met een piepstem imiteerde ik haar engelenstem:
Sjemmesjemmelavie
Kattengejank, zei mijn moeder
en ging verder met haar werk.

Niemand die het wist
Hoe wanhopig ik ook zocht
En het liedje bleef maar hangen in mijn hoofd

Ik neuriede en zong het de hele dag
Sjemmesjemmelavie
Totdat iedereen er gek van werd
en ik verdrietig vaststelde dat ik haar nooit zou vinden.