Ouwe mannen voetbal

Ik fietste van Hei-en Boeicop van Lexmond. Moeizaam, vanwege de pijn in mijn benen van het voetbal dat ik voor het eerst in lange tijd had gespeeld.

De aantrekkende wind blies de warmte van de afgelopen dagen uit de hemel en de flessen bier uit mijn hoofd.

Het was leuk geweest, weer eens op een voetbalveld te staan.

Een gehalveerd voetbalveld welteverstaan.

Speciaal voor ons. De 35 plussers.

 

En zomaar opeens zag ik het kraakhelder.

Ik was onderdeel geworden van een doelgroep.

Een doelgroep waarvoor zaken worden aangepast.

Makkelijker worden gemaakt.

Net zoals bij de f-pupillen en G- voetbalteams.

35+ plus voetbal.

Wat zoveel betekent als met 7 iets te zware leeftijdsgenoten op zoek gaan naar dat gevoel van toen.

Toen je met vriendjes tegen een bal aan trapte.

Zonder zorgen en met een hoofd vol dromen.

 

Ach ja, vroeger, toen we nog in staat waren 90 minuten als Dirk Kuijt over een veld te razen. Om vervolgens bier te drinken totdat de nieuwe dag aanbrak.

En bij het idee dat we ooit als ouwe mannen over een gehalveerd veld zouden sjokken, hadden we ons suf gelachen.

 

Maar goed, op het eerste gezicht was er niet heel veel veranderd toen ik voor het eerst in lange tijd sportpark het Plein opliep. De geur van vers gemaaid gras, het uitzicht over de polder, het keurig onderhouden complex dat nog altijd zwaar naar voetbal rook.

 

Dezelfde gezichten ook, alleen wel in een andere verpakking.

Meer lichaam, minder haar en een gekrompen longinhoud, wat de reden was van dat halve veld, omdat het anders niet meer te belopen was.

 

Stemmen van vroeger, andere gesprekken. Het ging over kinderen, werk en nog meer van het soort zaken waar niemand zich pakweg 15 jaar geleden mee bezig hield. Gelukkig werden er nog altijd scheten gelaten en bleken de beste voetballers van vroeger, ook een pondje of wat te zwaar, nog steeds de beste voetballers te zijn.

Om maar aan te geven dat talent niet aan om de beurt of eerlijk delen doet.

Ondanks de illusies die ik mij van te voren op de fiets richting Heicop had gemaakt.

 

Maar vooral: na afloop werd nog altijd bier gedronken in een kantine die meteen weer aanvoelde als een warm bad waarvan DJ Henk als vanouds het dak af draaide.

Het was een mooie avond.

Ondanks het feit dat we een doelgroep waren.