Over Europa

Dit is hoe ik het ooit heb geleerd.
Of beter gezegd: zoals ik dat als kind heb geïnterpreteerd.
Ooit waren er, relatief kort op elkaar, twee grote oorlogen die het hele continent in puin legden.
Dat mag nooit meer gebeuren, vond iedereen en daarom ging men samenwerken.
Want als je samenwerkt en dat op zo’n manier doet dat iedereen het goed heeft, is er geen reden meer om elkaar de hersens in te slaan.
De geboorte van Europa.

Tegenover elke kernkwaliteit staat een valkuil, dat is ook iets dat ik heb geleerd.
En misschien, bedacht ik mij vanmorgen, wordt dat door veel mensen in Europa zo ervaren.
Dat Europa is doorgeslagen.
Dat tegenover de kernkwaliteit samenwerken de valkuil van logge bureaucratie en angst voor het verlies van de eigen identiteit is komen te staan.

Wat een zoektocht tot gevolg heeft naar een identiteit die volgens heel veel mensen stevig onder druk is komen te staan.
Een zoektocht die in sommige gevallen door kan slaan naar nationalisme.
Met Europa als de boeman waarvan men zich wil bevrijden.
Waarbij voor het gemak maar even wordt vergeten waarvoor het ooit was bedoeld.

Een ongelooflijk complex samenspel van heel veel factoren die voor het gemak wordt verpakt in een vraag die enkel te beantwoorden is met ja of nee en waarvan niemand weet wat de gevolgen van het antwoord zullen zijn.