Cookies

Mijn vader, 74 jaar oud zou hij geworden zijn vandaag. Dagen waarop ik mij afvraag hoe het had kunnen zijn. In gedachten zie een grijsharige man, een opa die trots zijn kleinkinderen onderwijst.

Een cliché beeld van een oude man, opgetekend in grove lijnen. De fijne trekken van zijn gezicht herinner ik mij al lang niet meer. Die zijn verdwenen, opgelost als de kleuren van een foto die te lang in de zon gehangen heeft. Steeds verder vervaagt hij, steeds verder drijft hij bij mij vandaan.

En tegelijkertijd wordt zijn aanwezigheid in mijzelf steeds sterker. Nemen de momenten toe waarop ik hem herken in mijn gedrag. Alsof hij cookies heeft achtergelaten in mijn systeem. Ik herken hem in de manier waarop ik op mijn kinderen reageer, in mijn nogal vreemde drang tot ordening, in het voortdurend opruimen, van het huis vooral tijdens een verjaardag, ook wanneer er helemaal niets op te ruimen valt. Ik herken mijn rusteloosheid en mijn regelmatig de kop opstekende onvermogen echt te kunnen ontspannen

Maar ik herken ook de trots op mijn gezin, mijn onvoorwaardelijke liefde voor degenen van wie ik houd en ik prijs mij gelukkig dat ik wel geleerd heb daar uiting aan te geven. Ondanks zijn enorme ontplooiingsdrift, die ik ook in mijzelf terugvind, zij het in een totaal andere uitingsvorm, bleef hij altijd het kind dat al heel vroeg in zijn leven zijn veiligheid was kwijtgeraakt.

Het is zeker geen verdriet dat ik voel op dagen als deze, eerder een aangename melancholie. Een beetje als de zere benen nadat ik mij op de fiets heb afgebeuld. Ik voel het, maar het zit mij niet in de weg. Op een bepaalde manier geniet ik er van. Omdat ik thuis ben en het afzien achter mij ligt.