Joost-Jan Kool

Draden van goud in de grote klok

Het was zo’n moment dat je probeert te vangen in clichématigheden waarvan je weet dat ze de kern van wat je voelt onmogelijk kunnen raken. Vooral vanwege de eenvoud die zeker niet te verwarren is met simpelheid of oppervlakkigheid.   Zaterdagmiddag, maar de zondag was al een beetje begonnen in Hei- en Boeicop. De weg was bijna leeg, zo af en toe passeerde nog een auto of een fiets en in de tuinen links en rechts langs de weg klonken bladblazers of werd het gras gemaaid. Een lichte nevel verspreidde…lees meer

0

De dood of de gladiolen

Terwijl heel in de verte de zon achter de skyline van Rotterdam verdween, zocht ik naar een verklaring voor wat er zich in mijn hoofd tijdens de Ronde van Nieuwpoort had afgespeeld, een klein half uur daarvoor. Zomaar opeens had ik de remmen dichtgeknepen. Resoluut en zonder twijfel. Nu echter, enigszins hersteld van de korte, maar hevige krachtsinspanning, sloeg de twijfel toe. Had ik mij niet moeten plooien? Doorbijten, afzien, net als al die andere jongens om mij heen? Direct nadat ik het had laten lopen, had het geleken of…lees meer

0

Het grote verjaardagsbuffet bij de Goudreinet te Vuren

Oma was jarig. Nu was ze dat wel vaker, want het mens werd alweer 80 jaar oud. Wat echter wel bijzonder was: de plaats waar ditmaal de verjaring, een mijlpaal immers, werd gevierd. Niet zoals gebruikelijk in dorpshuis Internos aan de Nieuweweg te Hei-en Boeicop, maar in wegrestaurant de Goudreinet in Vuren waar je heel veel voor weinig eten kon. Een unicum dat ons hart met blijde voorpret vervulde. Precies op de dag van het feest pakte het restaurant uit met een buffet met een grote diversiteit aan producten die…lees meer

0

Een ode aan de wielersport

Ik zou hier een betoog op kunnen voeren over de ondernemende geest van de inwoners van Noordeloos. Ik zou u kunnen vertellen over hun neiging veel groter te denken dan de grenzen van hun dorp. Ik zou u in lyrische volzinnen kunnen overladen met mijn enthousiasme over die schitterende wielerronde die elk jaar in augustus door het dorp heen raast. Vol gloed zou ik kunnen verhalen over het parcours dat als een achtbaan door het dorp heen slingert. Ik zou u kunnen bekennen hoe gelukkig de geur van massageolie, die…lees meer

0

Arie

Mijn familie had net zoveel met voetbal als Hugh Hefner met het celibaat. En toch raakte ik verslingerd aan de sport. Dat had vooral te maken met dat mooie stel dat in de zomer van 88 in München op een bankje zat te hossen. Vreemd genoeg was het niet de knal van Van Basten of de kopstoot van Ruud Gullit die mij in vuur en vlam zette. Het was het vingertje van Hans van Breukelen. Ik werd geraakt door zijn onverzettelijkheid, door zijn uitstraling en wilde nog maar 1 ding:…lees meer

5

Voetballen in de kelder

Peter van Horsen, de kampioenenmaker, had een grootse kijk op het spelletje. Een oefenmeester uit het boekje, met een vakjargon dat slechts begrepen werd door de allerbesten: ‘Mannen! Nu kruisen in de 16!’ ‘Kom op, combineren in de midden!’ En in nood: ‘Jawel, pompen in de pot!’ Ook populair: ‘Accepteren!’ bij een arbitrale dwaling en ‘We zijn er nog lang niet!’ bij een 6-0 voorsprong 3 minuten voor tijd. Peter van Horsen. Immer gehuld in een jas die aan een slaapzak deed denken. Een buil shag op de massieve borstpartij….lees meer

0

Oma hield niet van de Heideroosjes

Het was tweede pinksterdag, eigenlijk een soort van zondag en dus kwam oma koffie drinken, zoals ze altijd deed op dit soort dagen. Gelukkig mocht de TV wel aan. We keken naar Pinkpop. ’Moet dat nou?’ vroeg mijn moeder. ‘Oma komt zo’. ‘Het is best wel mooi toch dit? En we zetten hem niet te hard’. Mijn moeder zei dat het inderdaad wel mee viel en de TV bleef aan en mijn zusje en ik keken verder en ik droomde van nog langer haar en een weekend lang in de…lees meer

2

Hooibouw

De hitte was zo drukkend dat een flinke bui als een verlossing voelde. In het weiland lagen pakken hooi, ritmisch uitgepoept door de balenpers van Harry Hol die meestal als Harry Nak door het leven ging. Mijn broertje zat op de trekker van de buurman die we eenmaal per jaar leenden voor de hooibouw. Het hobbelde rustig voort en wanneer het tijd was voor een scherpe bocht langs de sloot stapte mijn vader op de trekker, schakelde even bij, gaf wat gas en stuurde de trekker in een nieuwe baan….lees meer

0

Podiumanalyse

Het podium van de 9e Arno Wallaard Memorial was afgelopen zaterdag niet alleen de plek waar de beste renners uit koers werden gelauwerd. Het vormde ook een kruispunt van drie totaal verschillende carrières. Drie renners op één schavot en drie maal een totaal ander perspectief. Op de laagste trede stond een jongen met rozig haar en een gelukzalige grijns op zijn bleke gelaat. Twan Castelijns van het baby-dump cyclingteam had even daarvoor ook al de prijs voor de strijdlust binnen geharkt. Nu zwaaide hij nu met de bloemen als beloning…lees meer

0

De lange weg van Rens Tulner

Rens Tulner is van 26 februari 1998. Wanneer jongens bijna 20 jaar jonger dan jijzelf voor het eerst tegen volwassen mannen gaan koersen word je oud. Tenminste, zo voelt dat wel. Rens komt uit Lexmond, net als ik. En hij is een fietser. Of beter gezegd; een wielrenner. Dat probeer ik ook een beetje te zijn. Verder zijn er op dat vlak geen overeenkomsten. Waar ik op de avond voor de ronde van Lexmond in het plaatselijke café wat zat te kwezelen over al die keren dat ik probeerde de…lees meer

2